Nieuws Archieven - Pagina 13 van 67

Vanaf de uitkijktoren #68

Ondanks de sneeuw en de kou kwamen er toch mensen de toren op om rond te kijken en kon ik weer praatjes maken. Ik had een leuk gesprek met een vroegere smid uit Moerstraten die met zijn zoon uit Californië een rondje aan het rijden waren. De vader was trots op zijn oude beroep en had vooral genoten van alle contacten met mensen waar voor hij moest werken. Helaas worden alle smeden op den duur lawaaidoof en dat belemmert je in de sociale contacten. De zoon had aan de Th-Delft werktuigbouw gestudeerd en had veel interesse in onze molens maar ook in de coöperatievorm van het windpark. Hij vond het een goed idee om energieopwekking dichter bij de mensen te brengen waardoor het draagvlak stijgt.

Met wat weemoed namen we afscheid van de portiersloges waar me meer dan twee jaar zulke leuke contacten gehad hebben met de diverse portiers. Heel verschillende achtergronden, hobby’s en werkmotivatie maar vol liefde voor hun vak.

Een bezoeker vroeg me naar alle weerstand tegen de bouw van deze 34 molens en ik kon hem vertellen dat die weerstand best meegevallen is. Natuurlijk zit niet iedereen te springen om molens in zijn uitzicht te krijgen maar de afstanden zijn best groot en er is totaal geen last van slagschaduw en lawaai omdat er in de wijde omtrek niemand woont. Het is in ieder geval veel beter dan chemische fabrieken of een drukke spoorweg of autoweg langs je huis en veel mensen worden toch steeds meer bewust van alle milieuschade van de fossiele brandstoffen. Ik zag een reportage over agressieve acties tegen de komst van molens bij een dorp in Groningen en het viel op dat niemand een alternatief had voor een andere betere vorm van schone energie. Het is toch juist voor hen dat we van het gas af willen?

Een kind vroeg me na mijn uitleg over de zoet- en zoutwaterscheiding in de sluizen of de molens aan de Oosterschelde kant vanwege het zoute water nu sneller roesten dn de molens aan de andere kant van de sluizen. Ik kon hem vertellen dat de molenschachten van beton zijn en de wieken van kunststof dus dat van roesten geen sprake is. Het was leuk kinderen erop te wijzen dat aan de westkant totaal geen ijs op het zoute water dreef terwijl aan de Krammerkant met het zoete water wel plekken bevroren waren.

Vanwege de politieauto op de parallelweg toen ik de zeearenden wilde gaan spotten durfde ik deze week niet weergaan kijken maar ik hoorde van vogelaars dat er regelmatig een echtpaar het nest bezoekt en dat zeer vertrouwen in hebben dat er straks weer gebroed zal worden.

Tot slot nog een compliment voor de werknemers van GMB die steeds hard bezig zijn om de locatie Krammer op te ruimen en voor een deel weer klaar te maken voor de broedende vogels straks in de lente.

Meer vanaf de uitkijktoren lezen?

Terug naar overzicht

Vanaf de uitkijktoren #67

Ondanks het erg wisselende weer blijven er toch nog mensen de toren beklimmen om de omgeving te bekijken. Opvallend vaak zijn dat (groot)ouders met (klein)kinderen die hun nageslacht vooral vertellen hoe het vroeger was en weinig weten over de zoet/zoutscheiding in de sluizen en de eigenaren van de 34 molens. Het is inderdaad niet zo erg lang geleden dat er geen Philipsdam was en het zoute zeewater uit de Oosterschelde tot de Volkeraksluizen kwam en er langs de Haringvlietdam aan de zuidkant nog eb en vloed merkbaar was en de elektriciteitsmasten vaak in het water stonden en je bij sluishaven kon pootjebaden en schelpen zoeken. Nu is het water in het Volkerak en de Krammer zoet en is er een prachtig natuurgebied ontstaan met vele eilandjes en heel veel bezoekende vogels. Er zijn vage plannen om het weer zout te maken in het kader van de blauwalgbestrijding maar ik lees daar niets meer over.

Ik sprak op de toren ook een Deltawindlid die vertelde dat hij een trouwe kijker was op de Windpark Krammerapp en zich verbaasde dat de productie daarop wordt uitgedrukt in het kunnen laten branden van ledlampen (soms wel boven de 9 miljoen) en niet, zoals elders bij windmolen- en zonneparken in het aantal huishoudens dat van stroom kan worden voorzien. Ik heb beloofd dat ik het zou navragen. Hij toonde mij trots de app en heeft hem voor mij ook op mijn mobieltje geïnstalleerd zodat ik nu ook kan nagaan hoeveel molens er online zijn, wat de windrichting en windkracht is. Ik verbaas me over de grote verschillen in de opbrengst bij windkracht 2 en windkracht 4 die soms een factor 100 verschillen.

Op mijn blog “Dagboek Kooikertje” schreef ik over twee vreemde hanen die sinds een week al de knoppen van bollen in mijn tuin plunderen en vroeg mij af of dit stelletje heren in deze vrij strengkerkelijke streek mogelijk na de Nashville-discussie op straat gezet was en meteen daarna verdubbelde mijn lezers aantal. Zou het zin hebben om ook kijkers op dit blog te lokken met wat vaak gegoogelde woorden zoals Zwarte Piet, Gordon, Trump, May, Erdogan of Poetin?

Er waren deze week ook weer vragen over de gele kraan die nu al weken bij molen 13 opgeslagen ligt terwijl de huur van zo’n ding toch erg hoog is. Kunnen we niet bezuinigen door dat ding weer op te laten halen. Iemand vertelde dat de kranen voor een bepaalde periode gehuurd zijn en dat men een kraan langer had gecontracteerd voor het geval dat de werkzaamheden zouden uitlopen. Zelden maak je mee dat een project binnen de tijd en binnen het budget wordt opgeleverd en daarom verdient het personeel zeker een applaus.

Toen ik vanuit Bergen op Zoom op weg naar huis de Philipsdam nam om foto’s van de molens te maken stopte ik even op een uitwijkplek en kreeg meteen een telefoontje van een goede vriend die me passeerde met de vraag of ik motorpech had want zo’n plek mag alleen in geval van pech gebruikt worden. Ik reed verder en zag aan de Krammerzijde een grote groep witte vogels en dacht aan lepelaars en nam bij molen 28 de afslag en reed over de parallelweg terug om foto’s te maken. Deze weg is verboden voor auto’s maar het was rustig en het regende dus ik waagde de gok. Laat nu halverwege een politieauto de weg blokkeren. Ik stopte maar de politieagenten stapten niet uit en tuurden met een verrekijker naar een eiland. Daarom stapte ik maar uit en meldde me bij hun auto om een bekeuring in ontvangst te nemen. Ze vroegen waarom ik deze weg genomen had en ik vertelde dat ik vogels wilde spotten en niet op de 100kmweg wilde stoppen. Ze vertelden dat zij behalve verkeerszondaars ook vogels aan het spotten waren en al heel interessante mensen en vogels gezien hadden. Ze vertelden dat deze weg tot verboden voor auto’s was gemaakt omdat de wandelaars, toerfietsers en wielrenners te veel gevaar liepen met de vele en vaak te hard rijdende auto’s op deze smalle weg met zachte bermen. Omdat het nu regende en er geen kip te zien was mocht ik , na een blik door hun verrekijker naar een grote vogel, zonder bekeuring mijn weg vervolgen. Ze vonden mij als bewonderaar van de windmolens maar een vreemde vogel. De politie blijft je beste vriend!!

Meer vanaf de uitkijktoren lezen?

Terug naar overzicht

Vanaf de uitkijktoren #66

Tot mijn verrassing trof ik twee kinderen uit mijn dorp op de uitkijktoren. Ze waren met hun ouders in de kerstvakantie een rondje aan het doen en wilden de nieuwe windmolens graag een keer van wat dichterbij zien. Vanuit hun slaapkamer zien ze dagelijks de rode knipperlichten van het park bij het krieken van de dag opeens wit worden. Ze zitten op een ECO-school en zijn veel met het milieu bezig. In het afgelopen jaar hebben ze op school een project gedaan over nieuwe energievormen en andere duurzaamheidsaspecten. Hun werkstukken werden in het verenigingsgebouw tentoongesteld op de eerste voorlichtingsavond over de energietransitie in het dorp en kregen enorm veel waardering door originele vondsten rond afvalverwerking en het terugdringen van het gebruik van plastic. Ik vroeg ze hoe zij over waterstofgas als vervanging van het aardgas dachten en ze gaven aan dat er momenteel nog te veel onzekerheden zijn over de productie van groen waterstof, het transport en de subsidiemogelijkheden om nu al een beslissing te nemen. Ik was blij dat ze er in ieder geval mee bezig zijn en vond hun opmerkingen zeer terecht. De commissie van “Stad aardgasvrij” zal op korte termijn meer duidelijkheid moeten scheppen om het dorp mee te krijgen in die spannende stap.

Op 10 januari was er een nieuwjaarsbijeenkomst voor personeel en vrijwilligers van Deltawind in het nieuwe servicegebouw bij de Krammersluizen en konden we het gebouw ook van binnen bekijken. Er was een mooie zwart/wit fototentoonstelling van portretten en we maakten kennis van met een nieuwe medewerker die zich gaat bezighouden met de zeewierproductie in de Noordzee. Het is de bedoeling dat na het oogsten eerst het eiwit en grondstof voor medicijnen eruit gehaald wordt en dat daarna de rest van kool- en waterstoffen verwerkt wordt tot groene brandstof. Het is altijd weer boeiend al die enthousiaste medewerkers en vrijwilligers te spreken over hun idealen en hobby’s. De ene gaat voor wandelen, een ander is vogelaar, iemand zit in de politiek, iemand is ook vrijwilliger bij geestelijk gehandicapten, iemand schildert , iemand fotografeert en iemand knutselt. Niemand zit stil achter de geraniums. Ik heb Gijs gevraagd of ik na het stoppen van de portiers nog het terrein op mag om wat foto’s van de opruimwerkzaamheden te maken voor dit blog en dat zal besproken worden en als dat mag ziet het van zelf.

Ik bezocht deze week ook de vakantiebeurs in Utrecht. Niet omdat ik graag op reis ga maar omdat ik meestal informatie verzamel over de reizen die familie en vrienden komend jaar willen maken en je daar alles bij de hand hebt. Zo nam ik nu een folder van New York en Tanzania mee omdat mijn kinderen daar naar toe willen. Ik zag een stand van Feenstra Riviercruises en herkende enkele boten van hen die ik vanaf de uitkijktoren in de Krammersluizen gezien heb. Ze hebben meerdere vaartochten die door deze sluizen komen zoals een tocht naar Middelburg met de Salvina, Antwerpen met de Azolla, Maastricht en Brugge met de Horizon en Gent met de Poseidon. Ook deze vaartochten worden vooral gemaakt door oudere mensen maar toch, mede door de prijzen, een heel ander publiek dan op de grote Cruises rond de wereld. Van mij hoeft het allebei niet want ik zie altijd op tegen voorgeprogrammeerd vermaak en grote groepen mensen.

De natuur rond de Krammersluizen blijft veel vogelaars trekken want er zijn momenteel veel soorten vogels die hier bivakkeren. Zo zagen we al weer een kluut. Het wachten is op de zeearenden die hier vorig jaar genesteld hebben en men hoopt dat ze weer zullen komen. Ik verheug me vooral op de reekalfjes die straks in het voorjaar met hun moeder hier weer vaak te zien zullen zijn.

Ik hoorde dat in de wedstrijd om het maken van een informatiepaviljoen nu drie kandidaten gekozen zijn om hun voorstel verder uit te werken en ben erg benieuwd hoe het winnende ontwerp er straks gaat uitzien en hoop dat voor de opening in mei nog aan u te melden.