Nieuws Archieven - Pagina 15 van 67

Vanaf de uitkijktoren #63

Met die kou en met het door de rijp witte landschap kom je een beetje in kerstsfeer als je door de mooie polders van Flakkee op weg bent naar de uitkijktoren om te kijken hoe het opruimen van alle bouwlocaties van het windmolenproject verloopt. De laatste kraan is afgebroken en er zijn activiteiten bij het opslagterrein bij molen 13 waar een schip is aangemeerd. Zouden de kraandelen per schip worden afgevoerd?

Op de parallelweg zie ik een oude man met lange ouderwetse jas, een fletse maar waarschijnlijk ooit kleurige sjaal en een breed gerande hoed uit de vijftiger jaren lopen. Hij trekt een moderne rolkoffer achter zich aan die detoneert in dit plaatje. Ik ben natuurlijk nieuwsgierig en rijdt naar hem toe en vraag of hij een lift wil. Hij vraagt waar ik naar toe ga en ik vertel hem dat ik eerst even naar de uitkijktoren wil en daarna een uur heb om hem te brengen waar hij heen wil. Nu was hij al zo oud dat hij stamt uit de generatie die nog niet door hun moeder gewaarschuwd werd dat je nooit met vreemde mannen mee mag en dus stapte hij in en vertelde dat hij naar St. Philipsland moest. We reden naar de uitkijktoren en omdat hij geen puf had om de toren te beklimmen liep ik even alleen naar boven om een foto te maken van de molens in het witte landschap. Weer terug in de auto vertelde hij dat hij in Middelharnis woonde en dat zijn vrouw in het voorjaar 2017 na een jarenlang ziekbed overleden was. Zijn kinderen wonen in het buitenland en dus is hij veel alleen maar heeft veel steun aan de buren. Een buurjongen komt twee keer per week een potje schaken en dan spreken ze ook over vroeger. Toen hij een keer vertelde over zijn oude lagere school vroeg de buurjongen of hij nog contact had met klasgenoten. Slechts twee zag hij nog regelmatig, een aantal was al overleden en veel waren verhuisd naar de overkant. De buurjongen kwam de volgende dag terug met zijn laptop om te laten zien dat er een schoolfoto van zijn oude klas bestond met daarbij de namen van de leerlingen. Hij herkende veel bekenden en vertelde de buurjongen op wie hij vroeger wel eens verliefd geweest was. Bij het volgende schaakspelletje had de buurjongen twee adressen van de oude geliefden bij zich die hij op internet met googelen had gevonden en adviseerde de buurman eens te schrijven. Hij had dat gedaan en van beiden antwoord gekregen. De een woonde met haar man en nageslacht rond Groningen en had het te druk om verder te corresponderen maar de ander woonde in St. Philipsland en was al jaren weduwe en vond het leuk om weer contact met hem te hebben en dus schreven en belden ze regelmatig. Nu had zij hem uitgenodigd om kerst bij haar te komen vieren. Hij was nog nooit echt op reis geweest, zelfs niet naar de kinderen, en had geen koffer maar de buurjongen had er eentje voor hem bij de Action gekocht. Hij wist niet hoe het openbaar vervoer werkt met zo’n pasje dat je eerst moet aanvragen, een taxi was te duur en dus besloot hij te gaan lopen en zo nodig te liften. Het idee van een gezellige kerst gaf hem energie en hij genoot van het landschap en met al die windmolens op het eiland kunt je niet meer verdwalen als je weet dat die van de Krammer als enige molens lichtjes hebben. Hij bood me een krentenbol aan toen we richting St. Philipsland reden en dankzij mijn Tomtom hoefden we niet te zoeken. Hij werd hartelijk ontvangen en tot zijn verrassing had ze nog twee oud-klasgenoten uitgenodigd en meteen begon het ophalen van herinneringen op deze minireünie. Ik sloeg het aanbod van een kopje thee af en gaf hem als kerstcadeau een van mijn anonieme OV-chipkaarten die ik altijd voor de kleinkinderen bij me heb, zodat zijn vriendin hem als hij terug ging op de bus naar Oude Tonge kon zetten en dan kon hij daar verder lopen of verder met de bus gaan.

Op weg naar huis keek ik met heimwee naar het nu gesloten portiershokje waar ik de afgelopen jaren zoveel leuke gesprekken heb gevoerd.

Ik wens iedereen prettige feestdagen!!

Meer vanaf de uitkijktoren lezen?

Terug naar overzicht

Vanaf de uitkijktoren #62

De kraan bij molen 23 is nog steeds voor een deel niet afgebroken omdat het nog steeds hard waait. De harde wind maakt het ook niet aantrekkelijk om boven op de uitkijktoren te staan en dus weinig bezoekers om een praatje mee te maken. Toch wel een prachtig uitzicht over alle natuur tussen de vele windmolens en daar hebben we deze week wat meer aandacht aan besteed. Het opstelterrein aan de overzijde van de weg is bijna leeg nu de kranen, segmenten en wieken er niet meer hoeven opgeslagen te worden.

Omdat er niemand op de uitkijktoren was en er toch auto’s op het parkeerterrein stonden , ben ik naar de vogelkijkhut gelopen en trof daar vijf Brabanders met enorme verrekijkers, warme koffie en gevulde koeken. Ze hadden veel verstand van vogels en lieten mij wat bijzondere vogels zien zoals een volwassen zeearend met prachtig wit in zijn staart. Natuurlijk waren er ook reeën maar daar kwamen ze niet voor. Ze bleken allemaal met pensioen en werden op maandagochtend meestal door hun vrouw de deur uit gezet om haar bij de wekelijkse was niet in de weg te lopen en omdat maandagochtend vanwege de schoonmaak niet gezellig is in het dorpscafé trekken ze er steeds met hun vijven op uit. Natuurlijk vroeg ik hen hoe ver ze waren met de energietransitie in hun eigen huis maar daar maakten ze zich niet druk om want ze waren van plan binnen vijf jaar met zijn allen in een nieuw appartementencomplex in hun dorp te gaan wonen en dan elkaar te ondersteunen bij alle ouderdomskwalen die komen gaan. Het nieuwe gebouw was vast al klaar voor het aardgasloze tijdperk en kreeg een aardwarmtevoorziening die ’s zomers ook kon koelen. Twee van de heren hadden al een elektrische auto maar waren nu lekker meegereden met de Volvo-diesel van hun maat omdat het vaak moeilijk is om in de natuur de accu’s op te laden en eindeloos in een restaurant zitten tot je accu vol is kost gewoon te veel met die onzekere pensioenen van nu.

Ook was er weer een echtpaar op een elektrische fiets, nu uit Dirksland, die me vroegen waar ze hun fiets konden opladen. Er moet toch wel stroom te krijgen zijn tussen al die molens? Ik wees ze op het servicegebouw aan de overkant van de brug waar volgens mijn informatie een oplaadpunt zou komen en als dat er nog niet zou zijn kan het altijd nog bij het Grevelingenrestaurant. Ook misten ze een informatiepaneel over het Windpark aan de voet van de toren. Ik vertelde hen dat er een wedstrijd onder kunstenaars gehouden wordt om een informatiepunt langs de openbare weg op de Grevelingendam te ontwerpen maar of dat ook toegankelijk is voor fietsers kon ik hen niet vertellen. Ik heb beloofd om het nogmaals bij de directie onder de aandacht te brengen.

De meeste bezoekers in deze maanden zijn de wielrenners. De grote groepen rijden hard de brug over en hebben nauwelijks tijd om naar de sluizen en de molens te kijken omdat ze het tempo van de groep moeten aanhouden. Was het vroeger levensgevaarlijk om zo’n groep fanatieke racers op je pad te treffen, nu geeft de voorste man een signaal en gaan ze allemaal wat opzij en hebben even aandacht voor de tegenligger. De eenzame fietsers en de kleine groepjes houden vaak wel even stil aan de voet van de toren om te rusten en wat te drinken en snoepen maar nemen zelden de moeite om de toren te beklimmen. Ik ga dan meestal maar beneden een praatje met hen maken en vraag dan meestal wat hun partner doet als zij uren van huis zijn op hun racefiets. Leuk is dat je dan steeds verschillende antwoorden krijgt. Bleef vroeger de vrouw thuis voor (klein)kinderen en huishouden, nu gaan er steeds meer shoppen, naar de sportschool, bioscoop of naar de sauna met vriendinnen als hun man zo nodig zich in het zweet wil fietsen in de kou en regen.

Tot mijn schrik hoorde ik dat deze week de vriendelijke portiers er voor het laatst zijn en dat de bewaking wordt opgeheven nu het grote werk gedaan is en er nog alleen opgeruimd hoeft te worden. Ik vraag me af of ik dan nog het terrein op mag maar kan het geheel natuurlijk ook best vanaf de toren volgen. Ik dank al die portiers voor hun gezellige praatjes in het afgelopen jaar.

Meer vanaf de uitkijktoren lezen?

Terug naar overzicht

Vanaf de uitkijktoren #61

Na een paar dagen wachten vanwege de harde wind mocht op 4 december eindelijk de laatste wiek omhoog bij molen 23 en is het park uitwendig gezien klaar. Ik had veel kijkers op de toren verwacht voor deze mijlpaal maar er was niemand en daarom ging ik het gehele proces op de site zelf volgen. Het contragewicht om de kop in de goede stand te zetten voor de derde wiek was net een stukje naar boven toen het plotseling hard ging waaien en er een fikse bui kwam. Het gewicht ging weer omlaag en er was een prachtige regenboog waar meerdere mensen foto’s van namen. Toen de bui over was ging het gewicht echt omhoog en rond 13.30 zagen we de twee wieken langzaam in de goed stand komen en even later kwam het gewicht naar beneden en kon de laatste wiek vanaf molen 24 komen aanrijden met die prachtige kar. De wiek werd afgetakeld en voor de laatste keer gepoetst en voorzien van een Poolse vlag aan de hijskabel. Er waren best veel kijkers en die moesten bij het hijsen achter de afsluiting gaan staan. Ik reed naar molen 16 om foto’s te maken omdat je van daar beter zicht op de gehele molen hebt. Zie het fotoverslag hieronder.

Terugdenkend aan juli 2017 toen de eerste molen gereed kwam zie je dat er in de loop van de bouw veel routine is opgebouwd en de laatste molens veel sneller gingen. Bij de eerste molen stond je eindeloos te wachten op de site tussen alle werklui en had je veel tijd om met veel mensen te spreken en nu gaat alles erg efficiënt en moeten de kijkers op afstand blijven. Ik heb daar alle begrip voor maar had die helden rond de bouw toch wel een keer op de foto willen zetten.

Op 6 december trof ik weer niemand op de toren terwijl het toch spectaculair is om de torenkraan te zien afbreken. Ze laten bovenin een stellage om een segment zakken en schuiven dan het segment eruit en laten dan de stellage weer zakken naar het volgende segment. Het verwijderde segment wordt naar beneden getakeld en verdwijnt met een vrachtauto. Er staat een filmpje op deze website van dit proces. Toen we van dichtbij op de site wilden gaan kijken kwamen de werknemers net de trappen af om te gaan koffiedrinken. Een leuk gezicht al die mannetjes onder elkaar.

Ik ging een praatje maken met een wachtende chauffeur en het bleek een chauffeuse die genoot van haar werk in die stoere mannenmaatschappij waar vrouwen erg gewaardeerd worden als ze niet op hun mondje gevallen zijn en tegen flauwe grappen kunnen. Het geeft haar een heerlijk gevoel als ze hoog boven het gewone verkeer achter het stuurwiel de wereld om haar heen kan overzien en meestal warm onthaald wordt als ze kraandelen ergens moet halen of brengen. Het trof me hoe elegant een vrouw een vrachtwagen kan inklimmen en met een druk op de claxon gedag zegt.

In een eerdere aflevering schreef ik over de drie overgebleven segmenten die mogelijk voor iets anders gebruikt zouden kunnen worden maar helaas zijn ze afgelopen week gesloopt en afgevoerd maar dat gaf me wel weer een veilig gevoel als je ziet hoe gemakkelijk dat gaat. We hoeven dus over dertig jaar niet bang te zijn voor ruïnes die het mooie landschap ontsieren.

Mijn dierbare portier wilde afscheid nemen omdat hij er van overtuigd was dat ik nu stop met dit blog want wat valt er nu nog te fotograferen als de molens allemaal klaar zijn. Ik vertelde dat ik nog even door wil gaan en meer aandacht aan de natuur rond het windpark wil besteden.