Auteur: windpark

Vanaf de uitkijktoren #62

De kraan bij molen 23 is nog steeds voor een deel niet afgebroken omdat het nog steeds hard waait. De harde wind maakt het ook niet aantrekkelijk om boven op de uitkijktoren te staan en dus weinig bezoekers om een praatje mee te maken. Toch wel een prachtig uitzicht over alle natuur tussen de vele windmolens en daar hebben we deze week wat meer aandacht aan besteed. Het opstelterrein aan de overzijde van de weg is bijna leeg nu de kranen, segmenten en wieken er niet meer hoeven opgeslagen te worden.

 

Omdat er niemand op de uitkijktoren was en er toch auto’s op het parkeerterrein stonden , ben ik naar de vogelkijkhut gelopen en trof daar vijf Brabanders met enorme verrekijkers, warme koffie en gevulde koeken. Ze hadden veel verstand van vogels en lieten mij wat bijzondere vogels zien zoals een volwassen zeearend met prachtig wit in zijn staart. Natuurlijk waren er ook reeën maar daar kwamen ze niet voor. Ze bleken allemaal met pensioen en werden op maandagochtend meestal door hun vrouw de deur uit gezet om haar bij de wekelijkse was niet in de weg te lopen en omdat maandagochtend vanwege de schoonmaak niet gezellig is in het dorpscafé trekken ze er steeds met hun vijven op uit. Natuurlijk vroeg ik hen hoe ver ze waren met de energietransitie in hun eigen huis maar daar maakten ze zich niet druk om want ze waren van plan binnen vijf jaar met zijn allen in een nieuw appartementencomplex in hun dorp te gaan wonen en dan elkaar te ondersteunen bij alle ouderdomskwalen die komen gaan. Het nieuwe gebouw was vast al klaar voor het aardgasloze tijdperk en kreeg een aardwarmtevoorziening die ’s zomers ook kon koelen. Twee van de heren hadden al een elektrische auto maar waren nu lekker meegereden met de Volvo-diesel van hun maat omdat het vaak moeilijk is om in de natuur de accu’s op te laden en eindeloos in een restaurant zitten tot je accu vol is kost gewoon te veel met die onzekere pensioenen van nu.

 

Ook was er weer een echtpaar op een elektrische fiets, nu uit Dirksland, die me vroegen waar ze hun fiets konden opladen. Er moet toch wel stroom te krijgen zijn tussen al die molens? Ik wees ze op het servicegebouw aan de overkant van de brug waar volgens mijn informatie  een oplaadpunt zou komen en als dat er nog niet zou zijn kan het altijd nog bij het Grevelingenrestaurant. Ook misten ze een informatiepaneel over het Windpark aan de voet van de toren. Ik vertelde hen dat er een wedstrijd onder kunstenaars gehouden wordt om een informatiepunt langs de openbare weg op de Grevelingendam te ontwerpen maar of dat ook toegankelijk is voor fietsers kon ik hen niet vertellen. Ik heb beloofd om het nogmaals bij de directie onder de aandacht te brengen.

 

De meeste bezoekers in deze maanden zijn de wielrenners. De grote groepen rijden hard de brug over en hebben nauwelijks tijd om naar de sluizen en de molens te kijken omdat ze het tempo van de groep moeten aanhouden. Was het vroeger levensgevaarlijk om zo’n groep fanatieke racers op je pad te treffen, nu geeft de voorste man een signaal en gaan ze allemaal wat opzij en hebben even aandacht voor de tegenligger. De eenzame fietsers en de kleine groepjes houden vaak wel even stil aan de voet van de toren om te rusten en wat te drinken en snoepen maar nemen zelden de moeite om de toren te beklimmen. Ik ga dan meestal maar beneden een praatje met hen maken en vraag dan meestal wat hun partner doet als zij uren van huis zijn op hun racefiets. Leuk is dat je dan steeds verschillende antwoorden krijgt. Bleef vroeger de vrouw thuis voor (klein)kinderen en huishouden, nu gaan er steeds meer shoppen, naar de sportschool, bioscoop of naar de sauna met vriendinnen als hun man zo nodig zich in het zweet wil fietsen in de kou en regen.

 

Tot mijn schrik hoorde ik dat deze week de vriendelijke portiers er voor het laatst zijn en dat de bewaking wordt opgeheven nu het grote werk gedaan is en er nog alleen opgeruimd hoeft te worden. Ik vraag me af of ik dan nog het terrein op mag maar kan het geheel natuurlijk ook best vanaf de toren volgen. Ik dank al die portiers voor hun gezellige praatjes in het afgelopen jaar.

 

 

Meer vanaf de uitkijktoren lezen?

Terug naar overzicht

Vanaf de uitkijktoren #61

Na een paar dagen wachten vanwege de harde wind mocht op 4 december eindelijk de laatste wiek omhoog bij molen 23 en is het park uitwendig gezien klaar. Ik had veel kijkers op de toren verwacht voor deze mijlpaal maar er was niemand en daarom ging ik het gehele proces op de site zelf volgen. Het contragewicht om de kop in de goede stand te zetten voor de derde wiek was net een stukje naar boven toen het plotseling hard ging waaien en er een fikse bui kwam. Het gewicht ging weer omlaag en er was een prachtige regenboog waar meerdere mensen foto’s van namen. Toen de bui over was ging het gewicht echt omhoog en rond 13.30 zagen we de twee wieken langzaam in de goed stand komen en even later kwam het gewicht naar beneden en kon de laatste wiek vanaf molen 24 komen aanrijden met die prachtige kar. De wiek werd afgetakeld en voor de laatste keer gepoetst en voorzien van een Poolse vlag aan de hijskabel. Er waren best veel kijkers en die moesten bij het hijsen achter de afsluiting gaan staan. Ik reed naar molen 16 om foto’s te maken omdat je van daar beter zicht op de gehele molen hebt. Zie het fotoverslag hieronder.

 

Terugdenkend aan juli 2017 toen de eerste molen gereed kwam zie je dat er in de loop van de bouw veel routine is opgebouwd en de laatste molens veel sneller gingen. Bij de eerste molen stond je eindeloos te wachten op de site tussen alle werklui en had je veel tijd om met veel mensen te spreken en nu gaat alles erg efficiënt en moeten de kijkers op afstand blijven. Ik heb daar alle begrip voor maar had die helden rond de bouw toch wel een keer op de foto willen zetten.

 

Op 6 december trof ik weer niemand op de toren terwijl het toch spectaculair is om de torenkraan te zien afbreken. Ze laten bovenin een stellage om een segment zakken en schuiven dan het segment eruit en laten dan de stellage weer zakken naar het volgende segment. Het verwijderde segment wordt naar beneden getakeld en verdwijnt met een vrachtauto. Er staat een filmpje op deze website van dit proces. Toen we van dichtbij op de site wilden gaan kijken kwamen de werknemers net de trappen af om te gaan koffiedrinken. Een leuk gezicht al die mannetjes onder elkaar.

 

Ik ging een praatje maken met een wachtende chauffeur en het bleek een chauffeuse die genoot van haar werk in die stoere mannenmaatschappij waar vrouwen erg gewaardeerd worden als ze niet op hun mondje gevallen zijn en tegen flauwe grappen kunnen. Het geeft haar een heerlijk gevoel als ze hoog boven het gewone verkeer achter het stuurwiel de wereld om haar heen kan overzien en meestal warm onthaald wordt als ze kraandelen ergens moet halen of brengen. Het trof me hoe elegant een vrouw een vrachtwagen kan inklimmen en met een druk op de claxon gedag zegt.

 

In een eerdere aflevering schreef ik over de drie overgebleven segmenten die mogelijk voor iets anders gebruikt zouden kunnen worden maar helaas zijn ze afgelopen week gesloopt en afgevoerd maar dat gaf me wel weer een veilig gevoel als je ziet hoe gemakkelijk dat gaat. We hoeven dus over dertig jaar niet bang te zijn voor ruïnes die het mooie landschap ontsieren.

 

Mijn dierbare portier wilde afscheid nemen omdat hij er van overtuigd was dat ik nu stop met dit blog want wat valt er nu nog te fotograferen als de molens allemaal klaar zijn. Ik vertelde dat ik nog even door wil gaan en meer aandacht aan de natuur rond het windpark wil besteden.

 

 

Meer vanaf de uitkijktoren lezen?

 

Terug naar overzicht

Alle windturbines compleet: wat moet er nog gebeuren?

Eind vorig jaar is het laatste rotorblad van Windpark Krammer gehesen. Een mooie mijlpaal. Dat betekent echter niet dat het windpark nu helemaal klaar is. Er moet nog een en ander gebeuren voordat het park definitief af is. 

 

Technisch gereed
Vorige week ging het laatste rotorblad naar boven. Hiermee zijn alle windturbines technisch gereed. Het afbouwen en overnemen van een turbine gebeurt in fases. Wanneer de turbine van buiten helemaal afgebouwd is, noemen we dat technisch gereed. Dan wordt de turbine aan de binnenzijde verder afgebouwd, de interne bekabeling moet bijvoorbeeld nog worden aangebracht. Daarna volgt de opstartfase. In deze fase worden alle interne systemen getest. Daarna kan de turbine draaien in de testfase. Pas wanneer de turbine tien dagen onafgebroken (zonder storingen) heeft gedraaid, is deze fase afgerond en vindt nog een laatste inspectie plaats, de opleverinspectie. Deze voert Windpark Krammer uit. Eventuele restpunten worden besproken en als deze een ingebruikname niet in de weg staan, volgt oplevering. Op dit moment zijn 25 turbines overgenomen en bevindt de laatste zich nog in een van de bovengenoemde fases.

 

Afbouwen
Ook moet er nog flink wat afgebouwd worden. Zo moeten de kranen afgebroken worden, worden de tijdelijke kraanopstelplaatsen en logistieke terreinen weggehaald en de definitieve kraanopstelplaatsen en wegen afgewerkt. Daarmee wordt het terrein rondom het windpark in de oorspronkelijke staat hersteld.

 

Smartphone app
Via de Windpark Krammer smartphone app is precies te zien wat de stand van zaken van de windturbines is en hoeveel er al online zijn. Deze app is gratis te downloaden via de Google Play Store en de Apple App Store.

 

Foto: Jarek Matenczuk

Terug naar overzicht