Nieuws Archieven - Pagina 17 van 67

Vanaf de uitkijktoren #59

Zondag waren we vroeg op de toren en bij 1 graden en een stevige wind was het niet erg comfortabel maar toch kwamen er veel wielrenners over de Philipsdam en eentje kwam ook nog naar boven om van het uitzicht te genieten. Met de opkomende zon was er een mooi schaduwspel van de kranen en de draaiende wieken op de schachten van veel windmolens en de blauwe kleuren van de tonnen van de mosselkwekerij bij molen 1 en 2 werden steeds feller. De wielrenner vertelde dat hij ook dichter was en inspiratie kwam op doen voor een gedicht over de transitie waar veel mensen zo mee bezig zijn. Hij had in de krant gelezen over de Engelse uitdrukking “a Marmite effect” dat betekent dat er over iets totaal verschillende meningen naast elkaar bestaan. Marmite is een bruin smeersel dat uit afval van bierbrouwerijen wordt gemaakt en vooral de Engelsen vinden het of erg lekker of heel vies. Ik ben er dol op en omdat mijn dochter bij de producent Unilever werkt heb ik er een muismat en een muis van voor mijn laptop. Volgens de dichter is het met windmolens precies hetzelfde; je bent er voor of tegen en blijft dat en bent nauwelijks bereid naar de andersdenkenden te luisteren. Met een gezin kun je vredig aan tafel zitten en iedereen vrij laten wat hij op zijn boterham smeert en zo zou dat ook moeten met mensen die in plaats van voor de molens gaan voor zonnepanelen of aardwarmte.

Ik kreeg een boeiende vraag van een jongen die met zijn vader op de toren kwam kijken. Waarom staat er op het terrein bij molen 13 waar alles voor molen 8 klaar ligt nog een betonnen ring terwijl de schacht al op hoogte is. Zijn ze een ring vergeten of is er eentje teveel afgeleverd? Ik weet het niet en beloofde het te zullen navragen. Via de website Windpark Krammer kun je vragen stellen en dat deed ik op zondagavond en maandag ochtend had ik al antwoord. De hoogte van molen 8 is correct en de losse ring bij het opslagterrein bij molen 13 is of afgekeurd door een beschadiging of een resterend reserveonderdeel. Er staan op het opslagterrein bij de pompgebouwen alleen nog ringen voor molen 23. De gondelonderdelen en de wieken voor molen 23 wachten bij molen 27 naast de laatste wiek voor molen 26.

Dinsdag ging de zon heel mooi onder en maakte ik heel wat foto’s van de windmolens met de rode luchten op de achtergrond.

Woensdag sprak ik een wat oudere man uit Zwolle die te vroeg was voor zijn afspraak op St. Philipsland en daarom even op de uitkijktoren kwam kijken. Hij vertelde dat hij 40 zonnepanelen op zijn huis en schuur had en tot heden het overschot aantrekkelijk kon terug leveren aan zijn energiemaatschappij maar dat dit straks niet meer mogelijk is. Hij was erg geïnteresseerd in duurzaamheid en ik vertelde enthousiast over 29 jaar coöperatie Deltawind en over het waterstofplan voor ons dorp. Hij vond dat de ontwerpers van het Krammerplan zo speels de dijken en wegen langs de molens hadden ontworpen. Niet die rechte lijnen van Flevoland maar sierlijke bochten omgeven met water. Ik heb hem maar niet verteld dat die dijken er al vanaf het begin liggen en de bekkens vormen voor de zoet-zout scheiding in de sluizen.

Om de wieken en de drie onderdelen van de gondel van het opslagterrein bij molen 13 naar molen 8 te brengen zijn speciale transportwagens nodig die meestal met afstandsbediening werken maar vandaag een echte bestuurder kregen om vanaf het opslagterrein bij molen 27 naar dat van molen 13 te gaan.

De portier had het druk en daarom gingen we maar niet de site op en maakten ook geen praatje.

Meer vanaf de uitkijktoren lezen?

Terug naar overzicht

Vanaf de uitkijktoren #58

Toen ik ging kijken bij de laatste wieken op het opslagterrein voor molen 23 waren ze bezig de twee delen van de wieken aan elkaar te zetten en werd er gehesen. Nu zijn er strikte regels als er gehesen wordt en dus was het terrein met rood/wit lint afgesloten en waren er twee sjofels om werknemers te borgen/zekeren als ze op de wieken moesten werken. Ik stond aan de kant te kijken om te fotograferen en er kwam een aardige veiligheidsman uit Polen bij me staan om te vragen wat mijn plannen waren en of ik besefte dat ik het verkeerde schoeisel aan had. Hij vertelde vol vuur over zijn mooie vaderland en zijn gezin. Hij kon thuis niet genoeg verdienen om zijn gezin goed te onderhouden en werkte nu al jaren in het buitenland en ging zo vaak als mogelijk naar huis waarbij na het passeren van de grens zijn hart al sneller ging kloppen. Zijn gezin was hier vorige week geweest en vooral zijn zoon van 8 had genoten van de grote kranen, de vele boten en het strand.

Het weer en vooral de wind zorgden deze week dat er niet zoveel spectaculairs op de site te zien was maar toch sprak ik een echtpaar op de uitkijktoren. Ze waren beide in de tachtig en liepen in warme kleren en goede regenjassen met waterdichte rugzakken en hun Nordickwalking stokken in de regen. Ze maakten een tocht van Rotterdam naar Antwerpen en liepen dagelijks vijftien tot dertig kilometer van hotelletje of B&B naar een volgend overnachtingsadres en lazen dan daar een mooi boek op hun e-reader of zochten op hun I-pad informatie over interessante plekken langs de route voor de volgende dag. Ze waren best onder de indruk van het Krammerproject en vroegen me waarom er in de sluizen geen stroom werd opgewekt door gebruik te maken van het hoogteverschil. Ik vertelde ze dat het hoogteverschil hier klein is en vooral bestaat uit eb en vloed en dat de getijdencentrale mogelijk in de Brouwersdam komt. Waarom deze niet in de Oosterscheldekering komt kon ik niet uitleggen.

Vrijdag mocht ik met andere vrijwilligers namens Deltawind in de stand staan op de Visionbeurs in Ouddorp. We staan er niet zo zeer om leden voor de coöperatie te werven maar om uitleg te geven over onze idealen rond de verduurzaming van de wereld en met name op het eiland. Was het vroeger alleen windenergie, nu alle plekken voor molens vergeven zijn richten we ons op veel meer zaken en een prachtige Glossy van Deltawind hielp daar enorm bij. De meeste bezoekers aan onze stand waren al lid en dan spraken we vooral over de omzetting van leningen naar obligaties. Veel hadden begrepen dat deze ingreep moest van de autoriteit financiële markten en zullen rustig afwachten maar een aantal vooral ouderen wilden liever uitstappen en daar toonden we begrip voor. Opvallend was dat er geen enkele tegenstander van Deltawind bij ons langs kwam. Natuurlijk vinden een aantal mensen molens horizonvervuiling maar ze toonden zeker begrip voor onze pogingen de duurzaamheid van het eiland te vergroten en dat vraagt nu eenmaal ook offers. We maakten een idealistische dame uit Melissant blij met wijzen op het postcode-zonnedak op de bassins van de Nollestee en luisterden met genoegen en geduld naar alle verhalen van bezoekers over wat ze allemaal al gedaan hadden met zonnepanelen, zonneboilers, warmtepompen, warmtewisselaars, isolatie van vloeren en muren en dan vroegen we aan het eind van hun verhaal of ze nu ook bewuster en zuiniger leefden met eerder een trui aan, minder reizen en minder vlees eten en dan bleef het toch vaak even stil.

We hadden ook tijd om zelf even een rondje op de beurs te lopen en spraken vele bekenden van vorige keren. Je merkt wel dat duurzaamheid bij veel bedrijven een rol speelt en dat veel mensen een graantje willen meepikken bij de energietransitie .We waren het als vrijwilligers er over eens dat vooral het publiek nu veel meer aandacht heeft voor ons milieu dan andere jaren. Het leeft gewoon op ons eiland.

Er zat toen ik naar de uitkijktoren ging een portier bij de ingang die ik nog niet kende en we maakten een praatje. Hij werkt meestal bij andere sluizen van Rijkswaterstaat en toen ik vroeg of hij net als veel andere portiers vissen als hobby had antwoordde hij ontkennend en had liever niet dat ik zijn bijzondere hobby op dit blog meldde.

De volgende foto’s zijn uit een kraan gemaakt:

Meer vanaf de uitkijktoren lezen?

Terug naar overzicht

Vanaf de uitkijktoren #57

Ik heb goed nieuws voor al die omwonenden die zich storen aan de rode knipperlichten op een aantal molens van Windpark Krammer. Het devies van Deltawind is niet alleen de wereld verduurzamen maar ook luisteren naar mensen omdat je samen verder komt dan wanneer je alleen op je eigen standpunt blijft staan. Er is onderzoek gedaan of het mogelijk is om met een radar vliegtuigen in de wijde omgeving te detecteren en dat schijnt gelukt te zijn. Als nu de regelgevende instanties akkoord gaan kunnen de knipperlichten uit en gaan ze alleen nog aan als er een vliegtuig in de buurt komt. Nu zult u zeggen dat u ’s avonds en ’s nachts vanuit uw huis bijna continue vliegtuigen ziet overvliegen en dat u dus nog steeds continue last heeft van de knipperlichten die je in een gebied met een straal van 20 kilometer kunt zien. Nee, de grote vliegtuigen hebben zelf radar aan boord en hebben geen knipperende lampjes nodig om veilig wat lager te vliegen. Veel mensen zullen blij zijn als dit plan wordt goedgekeurd.

Het is deze week herfstvakantie in Zuid-Holland en dus zagen we weer heel wat gezinnen op de uitkijktoren. Er is de laatste tijd veel publiciteit over verduurzaming van ons land en je merkt mede daardoor dat ook veel jongeren er mee bezig zijn. Het blijft altijd weer boeiend om aan jongeren te vragen of zij zelf ideeën hebben om de opwarming van de aarde tegen te gaan en dan krijg je vaak heel interessante betogen. Soms praten ze medeleerlingen na zoals het plan van een meisje van Flakkee die al die vervuilende diesels van bezorgdiensten wil vervangen door elektrische auto’s die de pakketjes op twee centrale plekken op het eiland oppikken. Dat werkt al in Nijmegen en als hier wat grote bedrijven en de gemeente aan zouden meewerken kan het van de grond komen. Bijzonder ook dat er jongeren terugkijken naar de tijd van hun grootouders toen je tevreden was met één kachel, dikke truien en voedsel uit je eigen omgeving. Verspillen we nu niet veel te veel energie? Een stoere jongen die met een knetterende bromfiets de uitkijktoren aandeed vertelde me dat hij zich er over verbaast dat de bevolking veel meer met verduurzaming bezig is dan de industrie die toch nog steeds voor de grootste vervuiling van de wereld zorgt.

Nu molen 26 bijna klaar is en molen 8 bijna op hoogte is rest ons alleen nog molen 23 die in rap tempo de kraan naast zijn eerste drie ringen ziet verrijzen. Wat zal dat een verandering zijn als al die activiteit van kranen en transport van onderdelen stopt. Ook heeft GMB al veel natuurgebied dat tijdelijk gebruikt werd voor opslag weer opgeruimd en in de oorspronkelijke staat teruggebracht. Ik probeerde er achter te komen hoe het staat met de plannen voor drijvende zonnepanelen in het zoute opslagbassin en met een grote accu voor opslag van elektriciteit als de productie van de molens erg groot is maar kon de juiste mensen niet vinden. Ik zie na alle enthousiaste verhalen van onder meer de Hoogovens over de productie van waterstof als schone energieleverancier ook best mogelijkheden voor een waterstoffabriek op de Krammer maar dat is natuurlijk niet aan mij.

Aan de voet van de uitkijktoren sprak ik met een matroos die stond te wachten op een binnenvaartschip waar hij straks in de sluis aan boord moest gaan. Hij werkt al jaren op de binnenvaart en droomt van een eigen schip maar die droom kan hij niet delen met zijn vriendin die graag aan de wal wil blijven wonen. We spraken over verduurzaming van schepen en hij wist veel te vertellen over nieuwe brandstoffen maar vreesde de concurrentie van schepen uit landen die niet zo met het milieu bezig zijn en met goedkope vieze olie varen.

Ik vroeg aan de portier of ze genoot van al die jonge mannen die de gehele diensttijd van haar zich komen aan- en afmelden terwijl zij op de computer al hun persoonlijke gegevens kan inzien. Het deed haar weinig want ze had al 7 jaar een lieve vriend.