windpark, auteur op Windpark Krammer

Vanaf de uitkijktoren #45

Het is echt vakantietijd en er komen hele gezinnen naar boven klimmen en genieten van het weidse uitzicht en de vorderingen bij de windmolenbouw. Molen 19 kreeg vrijdag zijn kop en de wieken zullen weldra volgen. Molen 22 moet nog één wiek en is dan klaar en molen 20 is op hoogte en nu worden er kabels naar boven gehesen voor de versteviging. Bij bouwplaats 9 staat al een kraan klaar en ook zijn er activiteiten op de opslagterreinen. Ik probeerde de molens op één plaatje te krijgen en maakte vorige week foto’s vanaf St.Philipsland en nu vanaf Oude-Tonge en de Grevelingendam. Omdat ze rustig en statig draaiend mooier zijn maakte ik ook weer een filmpje maar het is aan de webmaster of dat geplaatst wordt.

Op bijgaande foto van de toren ziet u dat er ook een bus vol toeristen de toren bezocht heeft. Niet alle oudjes waren fit genoeg voor die hele klim en bleven bij de bus, onderaan of halverwege de toren vogels kijken en bijkletsen. Ik was verrast hoeveel ze onderweg al van de chauffeur te horen hadden gekregen over het Krammerproject en ze hadden leuke vragen. Wat bepaalt nu het draagvlak bij de bevolking rond een windmolenpark? Ik kon er geen goed antwoord op geven maar denk dat het van een klein aantal mensen afhangt en dat tegenstanders vaak de massa mee krijgen en er toch van beide kanten beter en beschaafder gecommuniceerd moet worden. Uiteindelijk willen we allemaal het beste voor het milieu voor onze portemonnee en ons woongenot maar spelen daarnaast persoonlijke zaken een belangrijke rol. Een poepluier van een kleinkind stinkt niet, maar die van oma wel. Het blaffen van je eigen hond stoort minder dan dat van de buurhond en voor 25 euro naar de wintersport of zuid-Spanje vliegen is opeens niet slecht voor het milieu als jij in dat vliegtuig zit. We verwarren hoofd- en bijzaken en geloven te veel in ons eigen gelijk. Een andere vraag was hoe we nu al die elektriciteit opslaan als het maar hard blijft waaien. De chauffeur had verteld over een grote accu hier op het terrein maar waar staat die dan. Ook daar wist ik het antwoord niet op. Tenslotte een vraag over de drijvende zonnepanelen in zout water. Waarom niet in het zoete water van de Krammer? Ik verzon dat zout water minder snel bevriest en dat het ook een proef is voor grotere panelen op zee maar het echte antwoord weet ik ook niet.

Mijn kleinzoon kwam met een vriend vanuit Dordrecht op de racefiets bij de toren kijken en was onder de indruk van al dat transport over die smalle dammetjes en de snelheid waarmee zware vrachten naar boven gehesen worden. Hij hoopt dat er weer eens een open dag komt en wil dan zeker gaan kijken. Ook zou hij graag een keer met zijn drone komen filmen tijdens het hijsen maar ik heb hem uitgelegd dat de Krammer verboden gebied is voor drones.

Ik sprak ook een Portugees gezin dat de zomerse hitte van het Portugese binnenland was ontvlucht en het nu hier warmer had dan in Portugal. We waren allemaal blij met de zeewind; zij vanwege de verkoeling en ik vanwege de lekker draaiende 18 molens. Wat spreken toch veel mensen goed Engels en wat leuk dat we naast Duitsers en Engelsen uit steeds meer andere landen toeristen naar ons land zien komen. Ik las dat de Japanners in Kinderdijk te massaal naar de molens komen kijken. Misschien kan een deel van al die bussen die daar de Lekdijk verstoppen naar Windpark Krammer komen kijken en dan laten we de asielzoekers die nu moeilijk een baan kunnen vinden wegens hun gebrekkig Nederlands daar souvenirwinkeltjes beginnen voor al die buitenlanders.

De portier met de hybride auto had dienst en we spraken weer over alternatieve energiebronnen en de transitie. Hij vond het jammer dat hij zijn vrouw en kinderen geen lidmaatschap voor Deltawind cadeau kon doen omdat hij niet op Flakkee woont en hij vaak opa’s met kleinkinderen naar de toren ziet gaan die wel een lidmaatschap gekregen hebben en nu gaan kijken naar die molens die ook een beetje van hen zijn. Dat trotse gevoel wilde hij als vader zijn kinderen ook schenken.

Meer vanaf de uitkijktoren lezen?

Terug naar overzicht

Vanaf de uitkijktoren #44

Wat een droogte en wat een warmte. Sommige mensen reizen duizenden kilometers voor dit weer en wij krijgen het zo maar cadeau. Ik sprak op de toren tien mensen van een volkstuintjescomplex uit Rotterdam die andere jaren hele dagen in de tuin bezig waren en nu doordat er niets groeit opeens tijd hadden voor leuke uitjes. Op de toren vang je wind dat maakt de warmte van boven de 35 graden dragelijk en daarna gingen ze in de Grevelingen zwemmen om nog verder af te koelen. Ik raadde ze aan om op de terugweg naar Rotterdam patat te gaan eten bij Hetty’s bij de Schaapsweg.

Ik sprak op de toren ook een man uit Middelharnis met een rode pet op die op dit blog gelezen had dat hier op de toren altijd wat te beleven en te zien is. Meestal fietst hij met zijn vrouw maar nu was hij alleen en we spraken over het Droomfonds dat bezig is het Haringvliet aantrekkelijker te maken voor de bevolking, de natuur en het toerisme als straks op 5 september de Haringvlietsluizen op een kier gaan. Er komt dan bij vloed weer zout water in het Haringvliet en de vissen zoals de zalm en de steur kunnen dan weer naar binnen om via de Rijn in Zwitserland hun eieren te gaan leggen. Er komt een eiland voor vogels en vissen, een uitzicht punt en nog veel meer en het wordt voor de helft betaald door de Postcode Loterij. Het unieke van het project is dat er zowel aandacht is voor de natuur als voor het toerisme en de plaatselijke bevolking. Ik vind het een mooi project maar had gehoopt dat er meer met de bevolking en met name met de boeren, die 80% van het eiland Goeree-Overflakkee met liefde en zorg beheren, was overlegd. Waarom staan boeren en natuurfreaks toch altijd zo tegenover elkaar terwijl ze juist samen zoveel gemeen hebben en zoveel zouden kunnen bereiken?

Vandaag was er een familie uit Goes die gisteren van het vakantiegeld een verrekijker op een statief hadden gekocht en nu op de toren naar vogels kwamen spieden. De zoon van zes liet me een futennest in het sluizencomplex zien en de zoon van acht toonde me prachtige beelden van de wand voor oeverzwaluwen en een grote zilverreiger langs de Krammerrand. De vader speurde de horizon af naar een zeearend maar kon die niet ontdekken. Ik wees ze op de lepelaars en zilverreigers iets voorbij molen 28 en de vele strandlopers op het stuk aan de overzijde van de weg dat droogvalt bij eb. Zelf ging ik nog even bij molen 22 kijken waar bij eb gewerkt kon worden. Er was een nieuwe portier en net als de meeste andere portiers vertelde hij enthousiast over het vissen dat hij meestal na een nachtdienst gaat doen. Waarom zouden er zoveel portiers nu vissen en niet gamen of biljarten als hobby kiezen? Hij legde uit dat je met wisselende diensten moeilijk aan teamsport kunt doen en wat meer op je zelf bent aangewezen. Tijdens rustige diensten kun je boeken lezen en dan hoeft dan niet meer thuis en als je een drukke en spannende dienst vol problemen hebt gehad is het heerlijk om dat alles rustig achter een dobber te verwerken. Ik vroeg hem hoelang de grootste vis was die hij tot heden had gevangen. Hij antwoordde: in visserslatijn 2 meter maar in het gewone Nederlands 68 cm. Nog niet groot genoeg om met je mobieltje vast te leggen en aan iedereen te tonen.

Ik reed nog even over St. Philipsland om vooral molen 19, 20 en 22 vast te leggen vanaf een andere kant. Molen 19 en 22 zijn al op hoogte en molen 20 vordert ook snel. Het transport en het hijsen op de dam zal straks spectaculair worden. Er liep op een dijk een dame te wandelen en ik vroeg haar of ze nu genoot van de frisse wind, het ruisende koren en het zicht op het water of van de vele windmolens. Van alles was haar overtuigende antwoord. Eerst was ze erg huiverig en tegen de molens geweest maar nu de hele bevolking van Anna Jacobapolder gratis stroom heeft door deze molens en de gekregen zonnepanelen hoor je niemand meer klagen en kijkt ze trots naar alle vorderingen bij de bouw van de molens aan de overkant.

Meer vanaf de uitkijktoren lezen?

Terug naar overzicht

Vanaf de uitkijktoren #43

Vanwege een weekje met mijn hele gezin naar mijn geboortegrond in Limburg ben ik een week niet op windpark Krammer geweest en dan is het verrassend wat er allemaal in een week gebeurd is. Toen ik er de laatste keer was had molen 21 net de laatste wiek gekregen en werd de tweede ring van molen 22 geplaatst en was men begonnen de kraan bij molen 19 op te bouwen. Nu is de kraan van molen 21 al helemaal opgebouwd bij molen 20 en wordt de tweede ring geplaatst. Molen 19 en 22 zijn al bijna op hoogte en de funderingen van molen 23, 24 en 25 zijn klaar terwijl het vlechtwerk bij molen 26 hard opschiet en er weldra beton gestort kan worden.

Er komen veel buitenlandse toeristen op de uitkijktoren en bijna iedereen vindt de molens hier zo mooi. Een Belg klaagde dat als je van Brussel naar Nederland rijdt de Belgische molens als een soort kerstboom verlicht zijn en de molens in Nederland niet of met een knipperend lampje uitgerust zijn om vliegtuigen te waarschuwen. Een Duitser vond onze molens mooier dan in zijn land omdat hier die lelijke rode strepen op de wieken en de mast ontbreken.

Er is veel pleziervaart en daarom is de brug over de sluizen vaak gesloten als je over het windpark rond rijdt. Vanmorgen spaken we een Poolse werknemer die moest gaan hijsen bij molen 20 maar opgesloten zat omdat alle bruggen over de vier sluizen gesloten waren. Hij was al te laat en stond nu al een kwartier vast. Hij vertelde over zijn gezin in Polen dat hij miste omdat hij hier was komen werken vanwege de veel betere beloning hier. Volgende week kwamen vrouw en kinderen hier naar een camping en daarna ging hij twee weken terug naar Polen. Ik vroeg waarom hij niet hier kwam wonen en toen vertelde hij dat je wel je gezin mee kunt nemen maar niet de hechte familie en niet je cultuur. Bovendien moet hij aan het eind van het jaar, als alle molens hier klaar zijn, naar Ierland met zijn ploeg. Zijn broer heeft vast werk in Engeland en woont er al twaalf jaar en heeft nog steeds heimwee en is nu onzeker vanwege de Brexit.

Aan de voet van de uitkijktoren troffen we twee oudere dames die overwogen de toren te gaan beklimmen om van het uitzicht te genieten maar er toch vanaf zagen omdat ze nog naar Oud-Vossemeer moesten lopen en het nu al zo warm hadden. Ik bood aan ze daar te brengen als ze toch de toren mee op klommen maar dat vonden ze niet sportief tegenover de wandelvriendin die vandaag vanwege de hitte thuis gebleven was. We hadden het nog even over de Vierdaagse van Nijmegen die ze vroeger wel tien keer gelopen hadden.

Omdat er vanmorgen alleen bij molen 20 en bouwplaats 26 gewerkt werd en er maar 30 mensen op de site waren kon ik overal rustig rondkijken en ook een keertje over de dam bij molen 23 tot 27 rijden en eens foto’s van een andere kant maken. Ook was er weer tijd om met de portiers te praten die het zwaar hebben met die felle zon op hun hokje. Ze hebben weliswaar een ventilator en kunnen het raam en de deur tegen elkaar openzetten voor wat tocht maar het blijft er warm. De een telde de uren tot hij lekker in de schaduw aan stromend water kan gaan vissen en met de ander hadden we een heel gesprek over koken, Brabantse moeders en voetbal. Hij vond het belangrijk dat je in een beroep waar je solistisch werkt er een teamsport naast doet en dus had hij altijd op voetbal gezeten. Maar als je erg je best doet kom je steeds in een hoger elftal en voor je het weet moet je vier keer per week trainen en draait het om het winnen en niet meer om de gezelligheid. Daarom was hij overgestapt naar een Belgisch amateurclubje waar ze niet moeilijk deden over zijn wisselende diensten en daardoor het missen van trainingen en wedstrijden.