Toen ik bij de uitkijktoren aankwam, trof ik de elektrische auto van Deltawind met een molenaar en zijn dochter. Ze hadden vanaf de uitkijktoren met verrekijkers naar zeldzame vogels gezocht maar niet veel nieuws gezien en gingen daarom naar de vogelkijkhut aan de plas tegenover het parkeerterrein om daar hun geluk te beproeven. We spraken over de vos en de zeearenden die hun gebied steeds verder uitbreiden en zich niet meer storen aan de bebouwde kom. ( Vorige week vloog er een zeearend over Sommelsdijk). Het woei enorm hard en dus werd er nergens echt gehesen.
Er kwam een Duitse auto met een man met een enorme verrekijker. Ik liep met hem mee de toren op en vroeg hem waar hij vandaan kwam. Hij kwam uit Neurenberg en was chauffeur op een biervrachtauto en was de Oktoberfeesten ontvlucht want die was hij na veertig jaar zowel letterlijk als figuurlijk zat. Waarom dan in de herfst naar het kille Nederlanden niet naar het zonnige Zuiden? Hij bleek af en toe ook op een kraanwagen te rijden en was helemaal weg van grote kranen en koppelde nu een beurs van kraanmodellenbouwers in Utrecht aan een rondrit langs reuzenkranen bij grote bouwwerken in ons land. Hij tuurde met zijn telescoopachtige kijker naar de diverse kranen rondom de uitkijktoren en was erg enthousiast en vertelde honderduit over diverse soorten kranen en hield het meest van kranen die met het bouwwerk meegroeien en er als het ware deel van uit maken. Hij had ze bij torenflats gezien maar ook een keer bij een enorme windmolen in Duitsland. Natuurlijk kwam zijn mobieltje uit zijn zak en kreeg ik zelfgemaakte modellen en plaatjes van reuzenkranen te zien. Dit keer geen vrouw, kleinkinderen of sportauto’s.
Er kwam een nieuwe belangstellende naar boven en natuurlijk maakte ik ook met hem een praatje. Hij kwam uit de Krimpenerwaard waar ik vroeger gewerkt heb en we deelden heel wat bekende namen en plekjes uit die polder. Hij was transporteur en bij het opruimen in Lekkerkerk van het illegaal gestorte gif uit Rijnmond, milieuactivist geworden. Het was in de zestiger jaren en als activist verloor je toen veel vrienden want de mensen daar zijn erg gezagsgetrouw, maar je krijgt er ook nieuwe vrienden bij. Hij had afschuwelijke verhalen over geldwolven, wegkijkers, maffiapraktijken, corrupte ambtenaren en bange bestuurders. Omwille van de economie en de industrie wordt er volgens hem te eenzijdig naar processen gekeken en is er nog steeds enorme vervuiling door de industrie, maar hij was blij met de grote aandacht die het milieu tegenwoordig in de pers krijgt en de acceptatie van maatregelen door het grote publiek. In de zeventiger jaren had hij meegewerkt aan het afgraven van de vergiftige grond in Gouderak die bij de AVR verbrand zou worden maar daar niet altijd aankwam. Zijn club had diverse processen tot aan de Hoge Raad gevoerd. Hij was , met de huidige stand van de wetenschap, enorm blij met de windmolens in ons land want we moeten af van fossiele energie om ons land leefbaar te houden voor het nageslacht. Hij wilde mijn mailadres om me artikelen toe te sturen en kon maar niet ophouden om over zijn passie voor het milieu te praten. Ik gaf hem een fout emailadres wat natuurlijk laf is. Ik vroeg hem of hij bezwaar had tegen molens van 160 meter op 600 meter van zijn huis en daar moest hij over denken. Zijn antwoord dat de provincie geen hoge windmolens binnen een straal van 3 kilometer om de molens van Kinderdijk wil omdat er dan geen Japanse toeristen meer komen, vind ik net zo laf want zijn die toeristen daar en in Ouddorp nu belangrijker dan de eigen inwoners?
Na een praatje met een portier over de hoge kraan bij molen32 en zijn vakantie in Winterberg en de rode uiteinden aan de wieken van Duitse windmolens, ging ik richting huis maar reed eerst nog langs het Trafostation in de Stadse Polder om te kijken of de 150 KV-kabel daar al was aangesloten.
