Auteur: windpark

Vandaag maakte ik een tekening van het sluizencomplex met stickers waar de molens komen en wil die tekening in het vervolg steeds als eerste foto plaatsen zodat u gemakkelijk kunt opzoeken over welke windmolen het verhaal gaat.

Door op de foto te klikken kunt u inzoomen om de nummers beter te kunnen lezen. Als u goed kijkt ziet u ook windmolen 35 terwijl er voorlopig maar 34 gebouwd gaan worden. Dat komt omdat molen 3 die bij de afslag van de Grevelingendam naar de Philipsdam zou komen afgevallen is vanwege de vogeltrek ter plaatse. Molen 13 was als eerste klaar en deze week is ook molen 34 afgebouwd. Molen 30 en 32 zijn op hoogte en wachten op de gondel en de wieken. Vandaag werden er bij molen 32 nog kabels vanaf de top met de kraan ingelaten. Bij molen 12 is de kraan die bij molen 13 gebruikt is, nu opgebouwd en ligt het eerste segment, voor het vervoer over de weg opgebouwd uit drie delen, al op zijn plaats. De verschillende segmenten zijn vanaf de openbare weg goed te zien als je op de paralelweg langs molen 32-30 rijdt, want daar liggen ze opgeslagen. Vandaag zag ik op het opslagterrein ook drie basis delen van wieken liggen.

Van molen 4,27, 29,, 31, 33 en 35 is het fundament klaar en kunnen als er een kraan beschikbaar is de segmenten gestapeld gaan worden. Bij 1, 2, 5, 6 9, 10 en 11 heb ik al heimachines zien staan en bij de rest van de molens aan de westzijde van de autoweg zijn de damwanden voor de standplaatsen geslagen en wordt er hard gewerkt om alles bouwrijp te maken.

Toen ik vandaag de parkeerplaats bij de uitkijktoren opreed, kwam de portier naar me toe voor een praatje. Als je maanden lang bijna dagelijks komt kijken op het terrein van Rijkswaterstaat ken je alle portiers want je mag niet zo maar doorrijden want je moet eerst je helm met nummer tonen en ingecheckt worden en krijgt dan een parkeerkaart en maakt dan automatisch even een praatje. Het zijn boeiende mensen met verschillende achtergronden want niemand bedenkt op de lagere school al dat hij/zij laten portier willen worden. Vaak zijn het stagiaires die verder willen als beveiliger of politieman maar er zijn er ook die na een lange tijd arbeidsongeschikt te zijn geweest weer instromen in de arbeidsmarkt en genieten van het feit dat ze weer ergens bij horen. Dankzij de mobiele telefoons krijg je al snel foto’s van vriendinnen, kinderen en kleinkinderen te zien en ook verhalen over hobby’s worden met de mobiel geïllustreerd.  Prachtige motoren, oude auto’s, radiografisch bestuurde vliegtuigen, surfplanken en Marklintreintjes  heb ik al voorbij zien komen. Ik geniet ook van de foto’s vanuit de hoge kranen die de portiers geappt krijgen van kraanmachinisten en werklieden want ondanks de vele nationaliteiten die er werken ben je op het project toch een beetje familie van elkaar en leeft met elkaar mee.

Deze week gaat er weinig de lucht in maar wordt er vooral op, in en onder de grond gewerkt aan de bekabeling waarvoor gegraven en geboord gaat worden. Hiervoor is een speciale aannemer ingehuurd die we hier al eerder zagen en spraken. Wist u dat boorders ( drillers) over de hele wereld dezelfde soort helm (een soort versterkte tropenhelm) dragen en enorm trots op hun beroep zijn?

Vandaag waren we alleen op de uitkiktoren en genoten van het mooie weer, het fantastische uitzicht en de vele boten die de sluizen passeerden. De volgende keren hopen we weer mensen op de toren te treffen en hun verhalen aan te horen en hen voorlichting te geven over dit mooie project.

Windpark Krammer is een initiatief van bijna 5000 leden van de coöperaties Zeeuwind en Deltawind. Een van de enthousiaste vrijwilligers van Deltawind heeft de afgelopen maanden de bouw gefotografeerd en zal vanaf nu een wekelijkse column schrijven. In de rubriek: ‘Vanaf de uitkijktoren’ schrijft hij op eigen titel verhalen over de mensen zie hij zoal op de uitkijktoren ontmoet. Hieronder vindt u zijn introductie.

Toen in ons dorp de eerste windmolens gebouwd werden, heb ik een tik van de molen gekregen. Wat was ik enthousiast over al die werkzaamheden door mensen uit vele windstreken en ik ging er bijna dagelijks even kijken, praten en foto’s maken met tal van andere belangstellenden. Een strook grasland langs de dijk werd eerst gedraineerd, kreeg toen met een prachtige machine een betonweg en al snel kwam de hei/boormachine en het legertje vlechters voor de bewapening van de sokkels van de molens. De wegen in de buurt werden aangepast voor lange vrachtauto’s en ’s nachts werden de masten en wieken aangevoerd door buitenlandse chauffeurs met verhalen over hun thuisland. Een grote kraan bouwde de vier molens op en al snel blonken de witte reuzen in de ochtendzon en kon je al van heel ver mensen wijzen dat daar bij die molens het meisje woont waar je zo veel van houdt.

Toen er bij Nieuwe Tonge zeven oude molens vervangen werden door vier grotere bracht ik maanden met een groep anderen door op de dijk langs het bouwterrein en werd er heel wat afgepraat en werden veel foto’s van speciale momenten gedeeld.

Toen de plannen voor Windpark Krammer bekend werden ben ik meteen de uitkijktoren opgeklommen en heb het plangebied van bovenaf gefotografeerd en heb me voorgenomen ook dit project  te volgen.

Wat maakt het zo speciaal om de bouw van molens te volgen? Misschien wel mijn Zuid-Limburgse achtergrond waar tal van nationaliteiten in de steenkolenmijnen werkten om Nederland van de broodnodige energie te voorzien. Er heerste een sfeer van solidariteit want je was afhankelijk van elkaar en er was een trots gevoel omdat je samen iets tot stand bracht en het land vooruit hielp. Dit alles proef ik ook bij de bouw van windmolens. Je werkt in een heel divers gezelschap waarin je elkaar nodig hebt en samen iets zichtbaars presteert.

Het afgelopen jaar heb ik via Deltawind de bouw van de eerste molens van heel dicht bij mogen volgen als een van de fotografen van het project en heb ik, vooral tijdens het wachten op spectaculaire zaken, genoten van al de verhalen van al die gemotiveerde mensen die er werken en die vaak ver van huis en gezin hun brood verdienen met dit aansprekend project. Door mijn opdracht, het maken van foto’s van de bouw, was er geen ruimte om iets te doen met al die verhalen en het portretteren van deze mannen en vrouwen.

Met dit blog vanuit de uitkijktoren neem ik wat afstand van de details van de bouw maar volg de bouw van de molens om de toren heen en heb ik ruimte om met de bezoekers van de toren te praten en hun verhalen op te schrijven. We spraken er het afgelopen jaar al met idealisten, felle tegenstanders, natuurfanaten en geïnteresseerde toeristen maar als je woont op Goeree-Overflakkee heb je geleerd om andere opvattingen te respecteren en samen te zoeken naar raakvlakken waardoor je toch samen de trap weer af kunt.

Ik ga proberen u wekelijks wat foto’s en een verhaal vanaf de uitkijktoren aan te bieden.